ความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ ความเป็นเพื่อนเหมือนโทรศัพท์บ้าน

ความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ ตู้ที่เดินตรงเข้าไปมักโทรได้เฉพาะหมายเลขฉุกเฉิน ตู้ที่ใช้ได้มักต้องต่อคิวยาวเหยียด แต่พอถึงคิวเราเหรียญกลับหยอดไม่ลงซะงั้น กว่าจะเจอตู้ที่โทรได้จริงๆ ก็ต้องเดินหาจนเมื่อย และเมื่อเจอแล้วก็ต้องเตรียมเหรียญไว้หยอดสม่ำเสมอ ไม่อย่างนั้นคุยๆไปสัญญาณอาจถูกตัดขาดไป ต่อใหม่เท่าไรก็ไม่ติด เหรียญ ในที่นี้เปรียบได้กับ ความเอาใจใส่ การมีเวลาให้ เพราะ ถ้าเธอไม่มีทั้ง2สิ่งคอยหล่อเลี้ยงความรัก สัญญาณของความสัมพันธ์ก็จะถูก ตัดขาดในที่สุด และไม่สามารถเรียกสัญญาณเดิมกลับมาได้อีก

ส่วนความเป็นเพื่อนนั้นเหมือนโทรศัพท์บ้าน คุยนานเท่าไหร่ก็ 3 บาท คบกันแบบไม่ต้องลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่ต้องต่อคิวใคร ไม่ต้องเดินหาจนเมื่อย แต่ตอนสิ้นเดือนต้องจ่ายค่าบริการให้ตรงเวลาก็เท่านั้น ค่าบริการ ในที่นี้เปรียบได้กับ ความจริงใจ ที่คนเป็นเพื่อนต้องมีให้กัน

อย่างไรก็ตาม

เราควรบริหาร ค่าใช้จ่ายของความสัมพันธ์ให้ ดี อย่าเอาเงินที่มีอยู่ไปแลกเหรียญ แล้วหยอดตู้โทรศัพท์สาธารณะจนหมด กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าโทรศัพท์บ้าน กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าอาหารของตัวเอง

มีความรักแล้วอย่าลืมเพื่อน และเมื่อมีเวลาให้กับความรัก/มีเวลาให้กับความเป็นเพื่อนแล้ว อย่าลืมที่จะมีเวลาให้กับครอบครัวและตัวเองด้วยค่ะ